« در آغاز کلمه بود و کلمه نزد خدا بود و کلمه خدا بود »
انجيل يوحنا با اين جمله آغاز مي شود. جمله ی عجیبی است. جمله اي که اشاره به آغاز آفرينش دارد و  ... کلمه!
 آنچه خوانندگان انجيل متفق القول مترادف نام حضرت عيسي مي دانند. و در همين جاست که بحث بين موافقين و مخالفين تثليث کليد مي خورد٬ سر جمله ي سوم: «و کلمه خدا بود.»[۱]
در قرآن کریم نيز تا به نقل داستان تولد و زندگي حضرت مسيح مي رسيم برمي خوريم به اين لفظ: کلمه!
«ای مریم! خـدا تو را بشارت مي دهد به کلمه اي از سوي خودش٬ که نام او مسيح عيسي بن مريم است»[۲]
اما کلمه چیست؟
در باب کلمه و معانيش اهل فن، تفاسير زيادي کرده اند. ولي از همه ظريفتر، علامه طباطبايي در تفسير الميزان نگاه ها را می برد به چند آيه آنطرفتر. جايي که خداوند مي فرمايد:خلقت عيسي همچون خلقت آدم است. از خاک آفريده شد و به او گفته شد «کـُن فَ يَکون» [۳]
کن فيکون (باش پس شد) حکايت از قدرت مطلق، آني و بي نهايت خدا دارد.
هم وزن جمله اي از کتاب عهد عتيق، باب نخست سفر پيدايش: «وخدا گفت روشنايي بشود و روشنايي شد»
اين همان کلمه ي آغازين است که در ولادت حضرت عيسي(ع) با جلوه اي خاص تکرار شد. و در لحظه به لحظه ي به پيش رفتن اين نظام عظيم آفرينش٬ دارد تکرار مي شود. کلمه ي اراده ي خدا...

[۱]در شماری از ترجمه های انجیل «و کلمه خدایی بود» معنی شده(and the word was divine).
[۲] آل عمران-۴۵ و نسا-۱۷۱
[۳] آل عمران-۵۹

[های لایت]

نوشته شده توسط علیرضا | هفتم اردیبهشت 1387 |

سلاخ خانه شماره 5«   
خمار صدشبه«   
تست گوساله طلایی«   
ناطور ترافیک«   
روانشناسی آنلاین 1«   
گولوم را نکش«   
روی خط جنت آباد«   
روز تولد«   
نقطه ی عطف«   
برای طبقه وسطی ها«   
وسواس«   
هوای تو«   
همین جوری های پنج شنبه«   
درباره ی ما ...«   
هفت تیر«   
این بُهت مشترک«   
بهت شب شنبه«   
امیدسبز«   
توقع و کینه«   
روزهای آندلس (3)«   

               نه چندان بزرگم]
    که کوچک بیابم خودم را
                نه آنقدر کوچک
    که خود را بزرگ
       ... گریز از میانمایگی
   [آرزویی بزرگ است؟