« در آغاز کلمه بود و کلمه نزد خدا بود و کلمه خدا بود »
انجيل يوحنا با اين جمله آغاز مي شود. جمله ی عجیبی است. جمله اي که اشاره به آغاز آفرينش دارد و  ... کلمه!
 آنچه خوانندگان انجيل متفق القول مترادف نام حضرت عيسي مي دانند. و در همين جاست که بحث بين موافقين و مخالفين تثليث کليد مي خورد٬ سر جمله ي سوم: «و کلمه خدا بود.»[۱]
در قرآن کریم نيز تا به نقل داستان تولد و زندگي حضرت مسيح مي رسيم برمي خوريم به اين لفظ: کلمه!
«ای مریم! خـدا تو را بشارت مي دهد به کلمه اي از سوي خودش٬ که نام او مسيح عيسي بن مريم است»[۲]
اما کلمه چیست؟
در باب کلمه و معانيش اهل فن، تفاسير زيادي کرده اند. ولي از همه ظريفتر، علامه طباطبايي در تفسير الميزان نگاه ها را می برد به چند آيه آنطرفتر. جايي که خداوند مي فرمايد:خلقت عيسي همچون خلقت آدم است. از خاک آفريده شد و به او گفته شد «کـُن فَ يَکون» [۳]
کن فيکون (باش پس شد) حکايت از قدرت مطلق، آني و بي نهايت خدا دارد.
هم وزن جمله اي از کتاب عهد عتيق، باب نخست سفر پيدايش: «وخدا گفت روشنايي بشود و روشنايي شد»
اين همان کلمه ي آغازين است که در ولادت حضرت عيسي(ع) با جلوه اي خاص تکرار شد. و در لحظه به لحظه ي به پيش رفتن اين نظام عظيم آفرينش٬ دارد تکرار مي شود. کلمه ي اراده ي خدا...

[۱]در شماری از ترجمه های انجیل «و کلمه خدایی بود» معنی شده(and the word was divine).
[۲] آل عمران-۴۵ و نسا-۱۷۱
[۳] آل عمران-۵۹

[های لایت]

نوشته شده توسط علیرضا | هفتم اردیبهشت 1387 |

به کجا میرویم؟!«   
هرمنوتیک و باقی قضایا«   
در باب "بی پولی"«   
نجات سرباز رایان 2«   
کاغذ دیواری«   
سلاخ خانه شماره 5«   
خمار صدشبه«   
تست گوساله طلایی«   
ناطور ترافیک«   
روانشناسی آنلاین 1«   
گولوم را نکش«   
روی خط جنت آباد«   
روز تولد«   
نقطه ی عطف«   
برای طبقه وسطی ها«   
وسواس«   
هوای تو«   
همین جوری های پنج شنبه«   
درباره ی ما ...«   
هفت تیر«   

               نه چندان بزرگم]
    که کوچک بیابم خودم را
                نه آنقدر کوچک
    که خود را بزرگ
       ... گریز از میانمایگی
   [آرزویی بزرگ است؟